RODE DRAAD (2)

Een beetje raar.

Een paar dagen geleden schreef ik RODE DRAAD (1).
Daarin stond een ogenschijnlijk te lang stukje over de diepgang die andere, veelal oudere en slechtere, schrijvers hebben ("Wie goed doet, goed ontmoet."). Ik heb er nog aan gedacht om het te bekorten, maar vond het niet de moeite waard.
Ik heb enkele kennissen gevraagd om "Het Ontstoffen" te lezen.
Ik bedacht dat ik zelf ook wel wat onderzoek kon doen. Bij Toonder weet je het nooit. Elk woord kan een diepere betekenis hebben.

Ik googlede "Holle" en las het sprookje van "Vrouw Holle" (Grimm), dat ik niet kende, al zal ik het vast vroeger wel eens gehoord hebben.
Dit is een zuiver geval van "Wie goed doet, goed ontmoet."!
In het kort:
Er was eens een weduwe met twee dochters. De ene was lelijk en lui, de andere was mooi en vlijtig. De moeder hield veel meer van de luie lelijke.
Deze laatste liet eens een spoel uit haar door het spinnen bloedende handen glippen, recht in de waterput. Ze ging erachter aan en werd wakker in het mooie land van vrouw Holle. Ze deed daar haar best en kwam met goudstukken overladen weer terug.
De moeder stuurde nu ook de luie lelijke de put in.
De luie lelijke wilde ook wel wat goud, maar was te lui en werd uiteindelijk overdekt met pek.

Is ook dit een stukje van het rode draadje in mijn leven?

RODE DRAAD (01)

Marten Toonder was naar mijn mening één van de grootste schrijvers die Nederland gekend heeft. Hij illustreerde zijn verhalen zelf. Daardoor was hij een maker van "beeldverhalen", een striptekenaar. Tot in de jaren '60 werd over dit genre gezegd, dat het kinderen "leeslui" maakte en het dus vermeden of zelfs verboden moest worden

Marten Toonder was, naar hij zelf zei, een verhaaltjesverteller.
Maar hij was meer.
In vele van zijn werken zat veel diepte.
In de verhaaltjes van anderen bleef het leerzame beperkt tot iets stichtelijks als "Wie goed doet, goed ontmoet". Je kent het wel:
Pietje was gierig en hield alle pitahaja's zelf. Omdat Pietje zijn pitahaja's niet in een keer op kon krijgen zag hij de helft verrotten. En omdat hij er veel te veel naar binnen gewerkt had werd hij helemaal groen met paarse spikkeltjes. En alle meisjes vonden hem een lelijkerd.
Brave Henk deelde heel verstandig zijn fruit: Zo had iedereen wat en hoefde er niets weggegooid te worden. En het deugdzame meisje dat elke zondag trouw naar catechismus ging, vond Brave Henk de geschikte man om 34 kinderen voor te baren.
"Wie goed doet goed ontmoet"

Marten Toonder was een meester in het abstraheren en vervolgens personificeren van elementen uit de maatschappij. En maakte daarvan en daarover bijna allegorische verhalen.

Een van de eerste "Bommels" die ik ooit las heeft op meerdere punten in mijn leven een belangrijke rol gespeeld.

Het heette:

HET ONTSTOFFEN

Ik las het in 1975.

(Ik en) Wereldgeschiedenis(2)

De jaren '60.

Waren die nou echt zo bijzonder?

JA

Het was een tijd van verandering.

Misschien wel de belangrijkste gebeurtenis: Het Tweede Vaticaans Concilie (Later meer hierover).

Er kwam kleur.
Voor 1960 waren
alle auto's grijs (behalve ambulances)
alle telefoons zwart
alle mannen kleurloos.

Er kwamen verschillen tussen mensen.
Alle mannen van mijn leeftijd en ouder hebben ooit eens de tondeuse in hun nek gevoeld.
Het was regelrechte sensatie dat The Beatles haar tot half over hun oren droegen.
Alle mannen droegen grijze colbertjes. En ook de vrouwen, die wel iets meer vrijheid hadden, waren niet al te opzichtig gekleed. De minirok was een revolutie. Er was een liedje over "tien centimeter boven de knie". Dat was in het begin al erg gewaagd. Niet veel later werden de "bovenbroekjes" uitgevonden, bedoeld om mannen te behoeden voor hartaanvallen bij toevallige inkijk. Sliploos kwam voor, maar was heel zeldzaam.

De jaren '60 waren een explosie van creativiteit.

Talloze stromingen ontstonden in de Kunst en in de Muziek (Later meer).

Heel langzaam kwam de bevrijding van de vrouw op gang (Later meer hierover).

Zelf was ik een echte hippie. Eigenlijk nog steeds. Ik zie er alleen niet meer zo uit.

(Ik en) Wereldgeschiedenis (1)

Ik ben altijd wat wereldvreemd geweest.

De maatschappij heeft me nooit zo geïnteresseerd. Ik heb mijn meningen en opvattingen, dat wel. Ik kan bijvoorbeeld niet begrijpen dat er nog steeds mensen zijn die ervan uit gaan dat ongelijkheid de wereld beter zou kunnen maken. Ooit was er een filosoof wiens boodschap in essentie was:

"Ieder voor zich en god voor allen."

VVD dus.
Het idee was dat concurrentie de wereld beter zou maken.
We zijn een paar eeuwen verder en het is duidelijk dat dit principe miljoenen mensen het leven zuur gemaakt heeft. Honger en gebrek aan zowat alles in een groot deel van de wereld.

Is communisme het antwoord? Communisme zoals we het gezien hebben vast niet. Maar dit is het principe:

"Alles eerlijk delen."

Wie van mening mocht zijn dat het Sowjetcommunisme beroerd was, bedenke dat de SU de strijd met de US verloren heeft. Het was een oneerlijke strijd. De US won door een vuil principe: De SU werd gedwongen zich te verdedigen in een arena die van de US was: de markteconomie.

Had de SU gewonnen, dan hadden we niet meteen een betere wereld gehad. Daar waren we volgens de "officiële" theorie ook nog niet aan toe.

Nu de SU verloren heeft zien we de effecten: Net als in de US steeds meer werkloosheid, dakloosheid en gebrek aan medicijnen en voedsel. Ik heb de cijfers al een tijdje niet gezien maar in de US was op een gegeven moment 11% dakloosheid - en dat was voor son-of-a-Bush.

Tientallen jaren zijn wij in het Westen beïnvloed door Westerse propaganda.
De Sowjetpropaganda zal vast niet altijd eerlijk geweest zijn, maar de Westerse is tot op de dag van vandaag onbetrouwbaar. Wat ik persoonlijk bizar vind is het glasharde liegen waar we tegenwoordig mee geconfronteerd worden.
Saddam Hussein had geen WMD's. Hij had olie. Die olie was al verdeeld vóór de oorlog(en).
"Opbouw" van Afghanistan? Er is gewoon oorlog. Bijna dagelijks vallen doden.